Duchowość Kapucynki św. Weronika Giuliani

Życie i przesłanie świetej Weroniki Giuliani

1 kwietnia 2017
Relikwie św. Weroniki

Urszula Giuliani urodziła się 27 grudnia 1660 roku w Mercatello, jako siódme dziecko Francesca i Benedetty Mancini. Po śmierci matki, przeniosła się do Piacenzy, gdzie jej ojciec znalazł pracę. W 1677 roku, mając siedemnaście lat, pokonała ostatnie opory ojca i wstąpiła do klasztoru Klarysek Kapucynek w Città di Castello, przyjmując imię Weronika.

Całe swe ziemskie życie, które zakończyło się 9 lipca 1727 roku, dojrzewała w upodobnianiu się, nie do krzyża, ale do Ukrzyżowanego, do Tego, który wszedł na krzyż i który, zmartwychwstały, jest Żyjący na zawsze. Nie jest absurdem zaryzykować całe swoje życie dla Niego.

Doświadczenie mistyczne

Na Weronikę ma wpływ środowisko, w którym urodziła się i żyła, jej rodzina, formacja i duchowość spowiedników i kierowników duchowych, historia cywilna i kościelna jej wieku, zjawiska jansenizmu i kwietyzmu, książki, które czyta: to wszystko jest krajobrazem, na tle którego dochodzi do spotkania, które nadało sens jej życiu, w którym ważna jest wyłącznie ta ukochana Osoba.

W Weronice można odkryć kobietę zakochaną, która chce być zależna jedynie od Oblubieńca, Jezusa, zmartwychwstałego Ukrzyżowanego. Jest posłuszna kierownikom duchowym, którzy zobowiązują ją do pisania Dziennika i wspomnień autobiograficznych; jest poddana władzy kościelnej, swym przełożonym, swoim siostrom, ale nigdy nie była uległa. Przyjmuje nawet niesprawiedliwości, ale nie z powodu słabości lub niezdolności do reagowania, ale ponieważ jej serce posiada jedyny Skarb, jest w komunii z Nim i jest przez Niego posiadana. Jezus rozmawia z nią w sposób nadzwyczajny, często za pomocą szczególnych znaków, które pochodzą ze zwykłego kontaktu ze Słowem Bożym poprzez Psalmy i czytania codziennej liturgii, z misterium Chrystusa, jakie objawia się w ciągu roku liturgicznego, z tej życiodajnej modlitwy, która czyni płodnymi codzienne zajęcia, z sakramentów, szczególnie ze spowiedzi i Eucharystii, w której, zgodnie ze zwyczajem tamtego czasu, nie wolno było uczestniczyć codziennie, ale której zawsze bardzo pragnęła.

Poprzez kolejne strony Dziennika można odkryć jak, właśnie dlatego, że cała należała do Jezusa swego Oblubieńca, Weronika była „kobietą dla innych”, misjonarką, wynagrodzicielką lub jak nazywa samą siebie „pośredniczką”, tą która stawia się w środku, która stoi u drzwi, aby każdy kto tam przybywa, otrzymywał „dobrą wiadomość” o zbawieniu. Mury klauzury nie są przeszkodą, aby odczuwać bicie serca świata z wszystkimi jego problemami i niepokojami i aby dawać siebie tym, którzy żyją, pracują, cierpią. W doświadczeniu jej postępowania wobec innych widać jak „serce nie znosi klauzury”, ale rozszerza się, by pomieścić horyzonty samego Boga, aby być jak On miłosierną. Misterium Paschalne, rozumiane w swej istocie, jest punktem oparcia jej kontemplacji.

Przesłanie

Weronika proponuje wszystkim fundamentalne i niezastąpione przesłanie: odnaleźć centralność Boga, Boga, który zbliża się do nas przyjaźnie w Jezusie Chrystusie. Całe jej życie krzyczy o odkryciu na nowo Jezusa Chrystusa Boga Człowieka. O odkryciu serca naszej wiary, wiary, która nie jest doktryną, ale spotkaniem z Osobą. Trzeba na nowo przyjąć biblijne serce jako miejsce, w którym człowiek decyduje się na bycie dla Boga i braci. Jednak Chrystus świętej Weroniki nie jest standardowym modelem, do którego musimy się upodobnić nieludzkimi wysiłkami, karą wiecznego potępienia, ale jest Bogiem, który sam staje się na miarę człowieka, aby człowiek mógł stać się Bogiem. To Bóg Wcielenia, który czyni się kruchym i delikatnym dzieckiem, aby przyjąć wszystkie nasze biedy i wziąć je na siebie. Jej Bóg jest Bogiem wiary chrześcijańskiej, który prosi tylko, by był przyjęty, wysłuchany, kochany miłością żywą, osobistą i oblubieńczą, która czyni nas zdolnymi do całkowitego daru z siebie, tak jak On złożył siebie w ofierze. Chodzi o Boga – Miłość, który burzy, zmienia, przekształca osoby i ich zachowania, aby realizowały osobisty plan, który ma dla każdego.

www.santaveronicagiuliani.it
Citta di Castello - relikwie św. Weroniki

Citta di Castello – relikwie św. Weroniki

Może Cię również zainteresować

Brak komentarzy

Dodaj komentarz