Święta Klara urodziła się w Asyżu około 1194 roku w rodzinie szlacheckiej. Jako młoda dziewczyna zachwyciła się sposobem życia św. Franciszka.

W Niedzielę Palmową około 1212 roku opuściła rodzinny dom, udała się do Porcjunkuli, gdzie rozpoczęła nowe życie według Ewangelii. Po krótkim pobycie w innych miejscach zamieszkała w klasztorze San Damiano, gdzie wokół niej zaczęła tworzyć się wspólnota Ubogich Sióstr. Dołączyły do niej między innymi siostry Agnieszka i Beatrycze oraz matka Ortolana.

Przez ponad czterdzieści lat kierowała wspólnotą, pozostając wierna ideałowi najwyższego ubóstwa i siostrzanej jedności. Pod koniec życia napisała własną Regułę, zatwierdzoną przez papieża Innocentego IV w 1253 roku, dwa dni przed śmiercią, która miała miejsce 11 sierpnia.

Kanonizował ją Aleksander IV w 1255 roku. W 1958 roku została ogłoszona patronką telewizji.

Klaryski Kapucynki to sięgająca XVI wieku reforma Zakonu Świętej Klary. Ich początki wiążą się z reformą przeprowadzoną w Neapolu przez Błogosławioną Marię Laurencję Longo (1463–1542). W 1538 roku papież Paweł III zatwierdził założony przez nią klasztor jako wspólnotę żyjącą według Reguły św. Klary pod duchową opieką Braci Mniejszych Kapucynów. Reforma nawiązywała do pierwotnego ideału św. Klary i św. Franciszka: prostoty, radykalnego ubóstwa oraz życia całkowicie poświęconego Bogu.

Charyzmat klarysek kapucynek opiera się na życiu kontemplacyjnym. Żyjemy w klauzurze, łącząc Liturgię Godzin, modlitwę osobistą, adorację Najświętszego Sakramentu, rozważanie Słowa Bożego i pracę z życiem we wspólnocie. Na wzór św. Klary pragniemy naśladować Chrystusa ubogiego i pokornego, a przez ukryte życie modlitwy wspierać Kościół i wszystkich, którzy powierzają nam swoje intencje.

Historia klarysek kapucynek w Polsce rozpoczęła się w XIX wieku. Początki wspólnoty związane są ze Zgromadzeniem Sióstr Felicjanek oraz bł. Honoratem Koźmińskim. W 1860 roku w Warszawie powstała pierwsza wspólnota klauzurowa, wyłoniona spośród sióstr felicjanek pragnących życia kontemplacyjnego.

Po kasacie klasztorów przez władze carskie siostry zostały przeniesione do Łowicza, a następnie do Przasnysza. Tam, mimo wielu ograniczeń i zakazu przyjmowania kandydatek, przetrwały trudny okres.

Na początku XX wieku wspólnota mogła ponownie się rozwijać. W 1926 roku Stolica Apostolska zatwierdziła polskie kapucynki jako część Zakonu Klarysek Kapucynek.