Aspirantura
To etap wzajemnego poznawania się kandydatki i wspólnoty. Spotykamy się, rozmawiamy, modlimy się razem, co pomaga w lepszym rozeznawaniu. Kandydatka okresowo uczestniczy w życiu klasztoru i stopniowo odkrywa, czy Bóg rzeczywiście zaprasza ją do życia kontemplacyjnego.
Aspirantura sprzyja także dojrzewaniu ludzkiemu, religijnemu i duchowemu.
Postulat
Postulat jest pierwszym etapem życia we wspólnocie. Kandydatka stopniowo wchodzi w rytm życia klasztornego: modlitwy, życia siostrzanego, ciszy i pracy.
Na tym etapie głębiej przygotowuje się do nowicjatu, starając się coraz pełniej otwierać serce na Boga.
Nowicjat
Nowicjat pozwala na pogłębianie relacji z Jezusem Chrystusem i poznawania charyzmatu naszego Zakonu.
Nowicjuszka uczy się życia według duchowości św. Klary i tradycji kapucyńskiej, nadal rozeznając, czy właśnie tą drogą chce iść przez całe życie.
Jest to okres wzrastania w modlitwie, prostocie, radości i życiu we wspólnocie.
Profesja czasowa (pierwsze śluby)
Po zakończeniu nowicjatu siostra składa pierwsze śluby zakonne na trzy lata. Po ich wygaśnięciu śluby odnawia się aż do profesji wieczystej. Tzw. juniorat trwa zwykle 5-6 lat.
Jest to etap dojrzewania do życia powołaniem w pełni. Siostra coraz głębiej uczy się łączyć modlitwę, pracę, życie wspólnotowe i formację, odkrywając zarówno piękno, jak i wymagania życia kontemplacyjnego.
Na tym etapie wzrasta również w przeżywaniu rad ewangelicznych:
- posłuszeństwa – ucząc się słuchać Boga, odpowiedzialnie korzystać z wolności i budować jedność ze wspólnotą;
- ubóstwa – powierzając swoje życie Bogu, żyjąc w prostocie i dzieląc się otrzymanymi darami;
- czystości – odpowiadając całym sercem na miłość Chrystusa i przeżywając swoje powołanie jako dar dla Boga i Kościoła.
Profesja wieczysta
Śluby wieczyste są odpowiedzią na Boże wezwanie i decyzją oddania Chrystusowi całego życia na zawsze.
Nie oznaczają jednak końca formacji. Wręcz przeciwnie – od tego momentu rozpoczyna się jej najdłuższy etap.
Formacja permanentna
Każdy dzień jest kolejną okazją do wzrastania w miłości Boga, pogłębiania relacji z siostrami oraz coraz pełniejszego upodabniania się do Jezusa Chrystusa.
Uczymy się wiernie żyć Ewangelią w codzienności: podczas modlitwy, pracy, spotkań we wspólnocie i wszystkich zwyczajnych obowiązków. Pragniemy, aby całe nasze życie było prostym i radosnym świadectwem przynależności do Chrystusa.