W trakcie życia jak i po śmierci miały miejsce cuda, których część została potwierdzona w zeznaniach, które zachowały się w Procesie kanonizacyjnym. Cuda stanowiły element nieodzowny do kanonizacji (z wyjątkiem męczenników). Tendencja do podkreślania wymiaru świętości w oparciu o cuda malała od XIII wieku; zaraz po apogeum w wiekach XI i XII. Stąd inaczej niż to miało miejsce w przypadku np. świętych Tomasza Becketa czy Bernarda z Clairvaux, po Klarze nie zachowała się w aktach tak duża ilość cudownych opisów, lecz…
św. Klara z Asyżu