Historia franciszkanizmu

Pośród licznych relacji o jedności pierwszych braci mniejszych, ich wzajemnej miłości i trosce o wspólne budowanie braterstwa, są też mniej budujące i skłaniające do refleksji: Franciszek ganiący brata gromadzącego liczne księgi, w porywie gniewu wchodzący na dach, by z impetem zrzucać dachówki z domu studiów w Bolonii, który bracia wybudowali bez jego zgody, stający w opozycji do braci domagających się przywilejów umożliwiających swobodne głoszenie (CAss20), wylewający przed Bogiem swój żal z powodu niezrozumienia i odrzucenia przez braci.

Śmierć św. Franciszka z Asyżu 3 października 1226 roku wywołała wśród braci nie tylko głęboki smutek i tęsknotę, ale też poczucie pustki i zagubienia. Wraz z odejściem założyciela bracia mniejsi utracili dotychczasowy punkt odniesienia, wzór postępowania, a nade wszystko ojca, który z miłością i odpowiedzialnością wspierał ich i w sposób zdecydowany prowadził ewangeliczną drogą.

Kryzys Zakonu Braci Mniejszych w XIV wieku sprawił, że coraz więcej minorytów dostrzegało konieczność odrodzenia się przez powrót do pierwotnego ubóstwa, wędrownego kaznodziejstwa oraz Konstytucji Narbońskich, a także dobrowolną rezygnację z dyspens papieża Jana XXII, zawartych w bulli Ad conditorem. Wielu braci celem pogłębienia życia duchowego praktykowało życie pustelnicze, stąd w każdej prowincji istniały pustelnie, tzw. domy rekolekcyjne, w których można było spędzić jakiś czas oddając się kontemplacji, by następnie powrócić z odnowionymi siłami do pracy duszpasterskiej.

W szybkim przeglądzie prawie pięciu wieków historii charyzmatu, wzrokiem wiary możemy zobaczyć wyraźnie, jak Duch Święty buduje Kościół poprzez Kapucynki Świętej Klary. W kontemplacji całości, misja Bł. Matki Marii Laurencji staje się jaśniejsza: przyjąć i zrodzić charyzmat w ciele historii. Została wezwana, aby położyć fundamenty, nakreślić nową lekturę kobiecego doświadczenia franciszkańskiego z „nowoczesną” wrażliwością i otworzyć drogi ku przyszłości w sposób intuicyjnie bardzo zgodny z trydenckimi ramami normatywnymi życia monastycznego i rolą przypisaną kobiecie w reformie katolickiej.